Rozdział 5 ♥

- Wstawaj. – obudził mnie ojczym chłodnym tonem. – Umyj się, ubierz i zejdź do nas na śniadanie.

Nie odpowiedziałam, przekręciłam się na drugi bok i przykryłam po uszy kołdrą  Dopiero po 10 minutach zaczęłam wykonywać polecenia. W końcu gotowa zeszłam na dół. Przy stole siedzieli już wszyscy. Usiadłam na miejscu, gdzie zawsze siedziałam. Popatrzyłam po wszystkich, ale tylko do mamy się uśmiechnęłam. Odwzajemniła gest. Zaczęłam wsuwać jajecznicę z bekonem. Jak zwykle nikt prócz mamy i ojczyma się nie odzywał. Gdy skończyłam poszłam wstawić talerz do umywalki i wróciłam do salonu.

- No to co ? – powiedziałam entuzjastycznie – Jedziemy ?

- Jasne, tylko dopiję kawę – odpowiedziała mama.

Pobiegłam na górę po walizkę. Podrapałam kota za uchem i schodząc upuściłam walizkę na schodach, co spowodowało okropny hałas gdy turlała się na dół.

- Przepraszam ! – wrzasnęłam, ojczym obrócił oczami, a moje rodzeństwo chichotało. Tylko moja mama powiedziała cicho.

- Nic się nie stało, skarbie.

Ojczym stał już ubrany w drzwiach  Zaczęłam się zastanawiać jakim cudem dopił kawę i ubrał się w tak krótkim czasie. Pewno jest jakimś mutantem. Chwyciłam walizkę i wyszłam z domu. Powietrze było takie rześkie, że zatrzymałam się i zaczęłam je wdychać, do czasu kiedy Robert mnie nie pośpieszył.

- No to, cześć – powiedział ojczym do matki i pocałował ją w usta, na co mi jedzenie z żołądka wróciło do przełyku. – Do zobaczenia, Różo. – dodał całkiem innym, głosem niż do mamy.

- Wolę jak się do mnie mówi Rose – wycedziłam przez zęby, ale on mnie zignorował. Wsiadł z moim najukochańszym rodzeństwem do samochodu i już pędził z nimi do szkoły. Ja z mamą wsiadłyśmy do jej małego czerwonego wozu i pojechałyśmy w przeciwną stronę.

- Jedziemy na zakupy – oświadczyła – Kupię ci wszystkie rzeczy potrzebne do szkoły. Jest to nie daleko stąd. Godzina drogi, nie więcej.

Przez całą drogę opowiadałam jej rożne moje przeżycia, którymi zawsze chciałam się z nią podzielić, ale nie potrafiłam. Godzina minęła jak kilka minut, a już stałyśmy pod sklepem na zwykłej, mugolskiej ulicy z szyldem „Magiczne Sprzęty Mariana”.

- Serio ? – pomyślałam – Tutaj mam kupić potrzebne mi rzeczy ?

Spodziewałam się raczej magicznego targowiska, jak... Pokątna na przykład.

- Och, nie martw się – powiedziała mama widząc moja minę – W tym sklepie jest tylko przejście do prawdziwego sklepu magicznego.

Te słowa trochę mnie pocieszyły. Zakupy do szkoły zawsze wydawały mi się być czymś bardzo wyjątkowym, więc trochę się zawiodłam widząc sklep „Magiczne Sprzęty Mariana”. Weszłyśmy do niego. Był to zwykły mugolski sklep z kapeluszami, z których wyskakiwały pluszowe króliki, kartami „przepowiadającymi przyszłość” i czarnymi pałeczkami z białym paskiem, które nazywali różdżkami. Mama pociągnęła mnie za rękę do przebieralni i zasłoniła kotary. Wyjęła różdżkę i stuknęła nią 3 razy w prawy, górny róg lustra. Gdy skończyła podłoga pod nami zapadła się, a my zaczęłyśmy szybko spadać w dół. Spadłyśmy na miękki materac. Gdy wstałam zobaczyłam wielkie pomieszczenie z kilkunastoma drzwiami. Na każdych wisiała mała, zerdzewiała tabliczka z napisem sklepu, który znajduje się za nimi. Mama zaczęła iść w kierunku jednych z nich. Poszłam za nią. Na tabliczce napisane było „Różdżki Zdzisława”. Zobaczyłam na twarzy mamy lekki uśmiech, na widok tabliczki.

- Polskie różdżki są troszkę inne niż te do Hogwartu, Durmstrangu czy Beauxbatons. – powiedziała –Sama się przekonasz.

Nigdy nie widziałam innej różdżki niż te polskie, myślałam, że tak wyglądają wszystkie. Słyszałam, że uczniowie Hogwartu kupują różdżki u Oliwandera. Ciekawe jak one wyglądają. Weszłyśmy. Dopadł mnie odór stęchlizny, rdzy i drewna. Miałam ochotę zatkać nos, ale uznałam, ze nie był to zbyt przyjemny gest dla sprzedawcy.

- DZIEŃ DOBRY ! – wrzasnął jakiś pomarszczony, szczerbaty staruszek – Co bedzie dla pań ? – uśmiechnął się i ukazał swoje lśniące, bez zębne dziąsła.

- Och, dzień dobry, panie Zdzisiu – powiedziała mama – Ja przyszłam z córką po różdżkę do Wrzodomyjków. Pamięta mnie pan ? Kupowałam tu różdżkę gdy byłam mała. Dąb, szkliwo, giętka jak antenka teletubisia...

- Pani ! Ja nie pamiętam co ja wczoraj na śniadanie jadł, a pani takie pytania.

Zaczęłam się śmiać. Giętka jak antenka teletubisia ? Serio ? W porę się opanowałam, bo mama na mnie patrzyła, ale nie było to proste.

- Przypomniał mi się taki żart – skłamałam.

- Ta dzisiejsza młodzież... – westchnął pan Zdziś i nagle strasznie przypomniał mi gburowatego żółwia, który przyniósł mi list. – Pokaż paznokcie, pani.

- Słucham ? – powiedziałam zdziwiona.

- A jak mam niby zobaczyć jaka różdżka pasuje !?

Wyciągnęłam do niego rękę, a on przyjrzał się jej uważnie. Trwało to kilka minut.

- Już wiem, Sosna, łuska śledzia, sztywna jak prywatka.

Obrócił się i pobiegł w kierunku stosu różdżek,a ja robiłam co mogłam, aby ponownie nie parsknąć śmiechem. Udało się. Po chwili przybiegł z powrotem trzymając w ręku rzekomą różdżkę.

- Puknij się nią w głowę. – Wolałam już nie pytać o co chodzi. Widocznie to procedura dobierania różdżki w Polsce. Zrobiłam co kazał. Różdżka, która wyglądała jak zwykły patyk, od której czuć było rybą nagle zniknęła mi z ręki i znalazła się z powrotem na stosiku różdżek.

- Nie pasi – powiedział szczerbaty  i pobiegł po kolejną. – Spróbuj tą. Brzoza, ząb dinozaura, lekko giętka jak nie wiem co.

Walnęłam się nią w głowę i wystrzeliły z niej kolorowe iskry.

- Wiedziałem, że to ta. Ciekawe, bardzo ciekawe...

- Co jest takie ciekawe ? – spytałam.

- Zrobiła mi się dziura w nowej skarpetce. Muszę zgłosić reklamacje. Dziś ostatni dzień. Ale szczęście ! – był najwyraźniej uradowany. Podał mi nową różdżkę i poszedł bez słowa na zaplecze.

- Chodźmy, kochanie. – powiedziała mama. – Teraz szata.

Wyszłyśmy, a ja odetchnęłam zwykłym, nie śmierdzącym powietrzem. Razem z mamą skierowałyśmy się w stronę innych drzwi. Wisiała na niej tabliczka „Szaty polskiej jakości panny Józefiny”. Weszłyśmy. W tym pokoju zatem pachniało jakby panna Józefina cały ranek psikała się, oraz wszystko na około perfumami. Słabo mi się zrobiło od tego zapachu. Podeszła do nas kobieta w średnim wieku z farbowanymi, prawie białymi blond włosami,  tipsami, które miały kilka centymetrów długości, różowym topie i spódniczce  która ledwo co zakrywała jej majtki. Założę się, ze też były różowe.

- Eleczko, co sobie życzycie ? – odezwała się mieląc w buzi gumę.

- Szatę do Wrzodomyjków – odpowiedziałam.

- OMG ! Czemu tak późno !? Dawno wykorzystałam ten materiał, kochaniutka ! – westchnęła – Ale nie miej smutnej minki, maleńka, farcik masz, bo za pół godzinki mam dostawę. Idźcie do Zdzisiulka po różdżkę lub po książki do Marylki, a jak wrócicie materiał już będzie, słodkie.

Pośpiesznie wyszłam ze sklepu. Ta pani musiała mieć coś z głową. Nie lubiłam takich ludzi, denerwowali mnie.

- Kiedyś pracowała tu inna pani. Miała na imię Karina. – powiedziała mama – Była na prawdę przemiła. – westchnęła – Niestety, umarła, kilka lat temu. Pracowała tu aż do śmierci.

- Czemu, akurat pani Józefina po niej odziedziczyła sklep?

- Bo, chociaż trudno w to uwierzyć, to jest jej jedyna córka.

W milczeniu podeszłyśmy do księgarni „Czytse”. Otworzyłam drzwi. Bałam się, że będzie tu kolejny nieprzyjemny, specyficzny zapach, ale poczułam tylko zapach książek  tysiąca książek  Kochałam ten zapach, bo kojarzył mi się z tymi wszystkimi historiami, które czytałam, które pokochałam, dzięki którym przeniosłam się w inny świat. Zdecydowanie, ten sklep polubiłam chyba najbardziej, za sam zapach. Podeszła do nas szczupła wysoka kobieta z promiennym uśmiechem.

- Słucham ? Co potrzebne ? – spytała.

- Wszystkie książki potrzebne do nauki w Wrzodomyjkach – odpowiedziała mama.

- Czy aby trochę nie za późno na zakupy do szkoły ?

- List się spóźnił. – wtrąciłam się

- Ach, no tak, ostatnio wszystkie listy się spóźniły, ale inne dzieci dostały je już miesiąc temu.

- Trafiłam na wyjątkowo wolnego żółwia – uśmiechnęłam się.

Pani pokręciła głową i zniknęła za półkami z książkami. Po kilku minutach wróciła ze stosem książek w ręku.

- Łącznie 11 galeonów. – oznajmiła.

Mama wręczyła jej monety, podziękowałyśmy i wyszłyśmy ze sklepu. Teraz  z powrotem kierowałyśmy się do „Szat polskiej jakości panny Józefiny”. Po otworzeniu drzwi znów buchną odór, od którego szczypały mnie oczy.

- Och, wróciłyście ! Już mam materiał, słodziutka ! Siadaj tutaj, jak masz na imię ?

- Róża... ale...

- Och, jak słodko !

- ...Ale wolę jak mówi się do mnie Rose – dokończyłam.

- Rose... Jeszcze sweetaśniej ! Bierzemy się do robótki !

Zmierzyła mi wymiary i pobiegła po materiał. Jego kolor nie przypadł mi do gustu.

- Chłopcy mają błękitaśny, a dziewczęta fiołkowy – oznajmiła uroczyście. – Na prawdę świetnie dobrane !

Przewróciłam oczami. Ciężko opisać jak wyglądały skończone mundurki. Były dwa. Jeden na zimę, grubszy sweter z naszywką z godłem Wrzodomyjków i moim imieniem. Nadal nie wiedziałam co przedstawia godło tej szkoły. Drugi, na lato, z cieniutkiego materiału również z godłem i imieniem. Były jeszcze topy. Może i kreacje nie były by złe, gdyby nie ten ich... kolor. Przymierzyłam jeden sweter.

- Powiem ci jedno, biutaśnie maleńka ! – powiedziała Józefina - To będzie 20 galeonów – zwróciła się do mojej mamy, a ona dała jej monety. – Dzięki, ze wpadłyście, miłego pobytu w Wrzodomyjkach !

Wyszłyśmy. Mama uśmiechnęła się tajemniczo.

- Zostało jeszcze tylko jedno – powiedziała i skierowała się w stronę drzwi z tabliczką „Mruczki, skrzeczki i inne” – Kupię ci zwierzątko. Jakie będziesz chciała, choćby miało kosztować tysiąc galeonów. Muszę ci wynagrodzić to, że byłam dla ciebie taka okropna.

Doceniałam to co robiła dla mnie mama, mimo, że nie miałyśmy dużo pieniędzy, dziś wydała już na mnie mnóstwo.

- Dziękuję, mamuś.

Uśmiechnęła się. Otworzyła drzwi sklepu i weszłyśmy. Ile tu było zwierząt!

Zaczynając od szczurów, przez ropuchy i żółwie do kotów i sów. Zawsze bardzo chciałam mieć sowę  ale to jest środek komunikacji w Hogwarcie, nie w Wrzodomyjkach. Ewentualnie mogłam wybrać żółwia, ale zniechęciło mnie spotkanie z jednym. Na całe szczęście te do kupienia nie umiały mówić. Po kilkunastu minutach oglądania zwierząt, zdecydowałam się. Kot. Będzie przypominał mi o domu, a poza tym uwielbiam koty. Szczególnie spodobał mi się liliowy z pięknymi niebieskimi oczami. Wzięłam go pod pachę i ruszyłam do kasy.

Nie był agresywny, ani trochę. Zaczęłam się zastanawiać jak go nazwę. Wiem na pewno, z nie będzie to takie pospolite i nudne... Jak Mruczek na przykład. To musiało być to coś oryginalnego, pomysłowego.

- 23 galeony – powiedział gburowaty kasjer. To dziwne, ale od spotkania z tym żółwiem z poczty, we wszystkich  którzy byli gburowaci, widziałam tego żółwia. Mama podała mi monety, abym przekazała kasjerowi. Upuściłam je. Westchnęłam i rzuciłam się na podłogę aby je pozbierać. Pewna kobieta schyliła się i pomogła mi. Podziękowałam  jej i dałam kasjerowi pieniądze. Wyszłyśmy.

- To co ? Idziemy na kremowe piwo i do domu ? – spytała mama.

- Mamo, nie wiem czy pamiętasz, ale ja mam 13 lat, a ty prowadzisz samochód.

- Oj, przestań  w tym prawie nie ma alkoholu ! – mama wyglądała teraz jak nastolatka, która próbuje namówić mamę na nową bluzkę – Tak dawno tego nie piłam !

- Dobrze już mamo, dobrze. – Tak na prawdę, to bardzo chciałam tego spróbować. Słyszałam o tym piwie, podobno jest przepyszne.

Weszłyśmy, wypiłyśmy piwo, był to chyba najlepszy napój jaki miałam w ustach, zrozumiałam czemu mama tak chciała na nie pójść. Na zakupach, przez cały czas chodził mi po głowie Hogwart. Głupio mi było pytać mamę.Tak się cieszyła, że idę do Wzodomyjków. Kiedy indziej spróbuję się jej spytać.

- Następny cel ? – spytała mama.

- Wrzodomyjki – odpowiedziałam z udawanym entuzjazmem.

Wsiadłyśmy do auta i ruszyłyśmy...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Co sądzicie ? ;3 Piszcie !